शङ्कर र मेरु

यी उदाहरणहरू वैदिक-पौराणिक संसार र दैनिक अनुभव दुवैबाट लिइएका छन्। प्रत्येक वर्गको विशेष तेज, शक्ति वा महत्त्वलाई ध्यानको आधार बनाइएको छ। कुनै वस्तु नै सम्पूर्ण ईश्वर हो भन्ने सीमित निष्कर्षभन्दा त्यसमा दिव्य आधारको स्मरण मुख्य छ।