भक्तिबाट तत्त्वज्ञान

अनासक्ति, संयम, मिताहार, ध्यान र अहंकारको त्यागलाई आत्मबोधको तयारी भनिएको छ। ब्रह्मभावमा समदृष्टि र प्रसन्नता आउँछन् र त्यो परम भक्तिसँग जोडिन्छ। ज्ञान र भक्ति यहाँ प्रतिस्पर्धीभन्दा परस्पर पूर्णता दिने रूपमा देखिन्छन्।