कर्म गर्दै निर्लिप्त
त्यक्त्वा कर्मफलासङ्गं नित्यतृप्तो निराश्रयः । कर्मण्यभिप्रवृत्तोऽपि नैव किञ्चित्करोति सः ॥
॥ ४.२० ॥अर्थ
कर्मफलको आसक्ति छोडेको, सधैँ तृप्त र बाह्य आश्रयमा नअडिएको व्यक्ति कर्ममा लागे पनि बन्धनकारी कर्म गर्दैन।
एआईद्वारा बनाइएका चित्र
प्रसङ्ग · कर्ममा अकर्मको विवेक
कर्मको बाह्य आकारले मात्र त्यसको बन्धन तय गर्दैन। भित्री आसक्ति, कर्तृत्वाभिमान र ज्ञानको अवस्था पनि निर्णायक छन्। यहाँ अकर्म देख्नु भनेको काम नगरी बस्नु होइन; कर्मभित्रको स्वार्थपूर्ण बन्धन कसरी घट्छ भन्ने बुझ्नु हो।
यो खण्डका ८ श्लोकमा साझासँगै पढ्नुहोस्
संस्कृत पाठ: sanskritdocuments.org