दुःखसँगको वियोग

मन भट्किएपछि बारम्बार फर्काउने प्रक्रिया नै अभ्यासको भाग हो। स्थिरता तुरुन्तै उपलब्ध नभए पनि धैर्य कायम राखिन्छ। यहाँको परम सुखलाई सामान्य इन्द्रियसुखभन्दा भिन्न आध्यात्मिक अनुभूति मानिएको छ।