हनुमानको प्रशंसा, सुग्रीवको साहस
हनुमानको पराक्रमपछि पनि रामलाई किन चिन्ता पर्यो?कथा · ७ श्लोक · २ मिनेटकथा
लङ्का खरानी पारेर र सेना मारेर हनुमान समुद्र तरी वारि फर्के, र सीताको सबै समाचार सुनाए। रामले उनको खुब प्रशंसा गरे: एक्लै गएर यिनले रावणजस्ता वीरको घमण्ड झारे; सुग्रीवका मन्त्रीमध्ये यिनको बराबरी कोही छैन; सीताको खबर ल्याएर यिनले हाम्रो ठूलो ताप हरे। तर यो गहिरो खारा समुद्र कसरी तर्ने, सेना कसरी पार गराउने, रावणलाई कसरी मार्ने र प्यारी सीतालाई कसरी पाउने, भन्ने चिन्ताले रामको मन आत्तियो। सुग्रीव अगाडि सरेर ढाडस दिए: वानरको फौज ठूलो र बलियो छ, आगोमा पस्नुपरे पनि पस्छ; समुद्र तर्ने उपाय मात्र मिलोस्, रावण मार्न गाह्रो छैन। हजुरका सामु लड्न सक्ने वीर तीनै लोकमा छैन, लक्षण पनि राम्रा छन्; राक्षसलाई भुसुना गनेर मार्छौँ।
राम र सुग्रीव बसेको ठाउँरामहनुमानसुग्रीवगाउँदै गर्दा पढिँदै गरेको शब्द उज्यालो हुन्छ; कुनै पङ्क्ति थिच्दा त्यहीँबाट सुनिन्छ।

लङ्कातर्फको योजनाहनुमानले लङ्काको अवस्था बताउँछन् र सुग्रीवले रामलाई ढाडस दिन्छन्।एआईले बनाएको चित्र - श्लोक ६.१
लङ्कापुरी सकल खाग् गरि सैन्य मारी।
फेरी समुद्र सहजै तरि आइ वारी।।
सीताजिको जब सबै समचार् बताया।
श्रीरामले ति हनुमान् कन खुप् सह्राया।।
सारा लङ्कापुरी खरानी पारेर र सेना मारेर, फेरि सहजै समुद्र तरेर हनुमान वारि आए। उनले जब सीताजीको सबै समाचार बताए, श्रीरामले ती हनुमानको खुब प्रशंसा गरे।
शब्दार्थ: खाग् = खाक, खरानी · सैन्य = सेना · वारी = वारि, यता · समचार् = समाचार · खुप् = खुब · सह्राया = सराहे, प्रशंसा गरे
- श्लोक ६.२
भन्छन् श्रीरघुनाथ् अहो इ हनुमान्ले खुप् ठुलो काम् गर्या।
एक्लै गै कन रावणादि विरको सेखी इनैले हर्या।।
यत्रो क्षार समुद्र कूदि कन फेर् खाग् गर्नु लङ्का अनी।
को सक्ला सब डर्दछन् इ जति छन् इन्द्रादि द्यौता पनी।।
श्रीरघुनाथले भने: ‘अहो, यी हनुमानले खुब ठूलो काम गरे। एक्लै गएर यिनैले रावण आदि वीरको घमण्ड हरे। यत्रो खारा समुद्र नाघेर, अनि फेरि लङ्का खरानी पार्नु, कसले सक्ला? इन्द्र आदि जति देवता छन्, ती सबै पनि डराउँछन्।’
शब्दार्थ: रावणादि = रावण आदि · सेखी = घमण्ड · क्षार = खारा, नुनिलो · कूदि कन = नाघेर, उफ्रेर · डर्दछन् = डराउँछन् · द्यौता = देवता
- श्लोक ६.३
सुग्रिव्का सब मन्त्रिमा इ सरि को होला न कोही भयो।
छोरो रावणको निभाइ कन ता साम्ने उसैका गयो।।
सेवक्ले जति गर्नु पर्छ तति सब् सेवा इनैले गर्या।
सीताको समचार् बतायर यहाँ हाम्रो ठुलो ताप् हर्या।।
‘सुग्रीवका सबै मन्त्रीमध्ये यिनको बराबरी को होला? कोही भएन। रावणको छोरो मारेर यिनी उसैको सामुन्ने पनि गए। सेवकले जति गर्नुपर्छ, त्यति सबै सेवा यिनैले गरे। यहाँ सीताको समाचार बताएर यिनले हाम्रो ठूलो ताप हरे।’
शब्दार्थ: सरि = बराबर · निभाइ कन = निभाएर, मारेर · साम्ने = सामुन्ने · उसैका = उसैको · सेवक्ले = सेवकले · ताप् = सन्ताप, पीडा
- श्लोक ६.४
विर् हुन् ई हनुमान् र कूदि कन गै कूदेर आया यहाँ।
यो सागर् कसरी तरी म अहिले पौंचन्छु लङ्का महाँ।।
गैह्रो क्षार समुद्र यो छ बिचमा जल्मा अनेक् जन्तु छन्।
त्यो सागर् कसरी तरिन्छ भनि खुप् आत्तिन्छ मेरो त मन्।।
‘यी हनुमान वीर हुन्; नाघेर गए र नाघेरै यहाँ आए। तर म अहिले यो सागर कसरी तरेर लङ्का पुगूँ? बीचमा यो गहिरो खारा समुद्र छ, र जलमा अनेक जन्तु छन्। त्यो सागर कसरी तरिन्छ भनेर मेरो मन त खुब आत्तिन्छ।’
शब्दार्थ: कूदेर = नाघेर, उफ्रेर · पौंचन्छु = पुग्छु · गैह्रो = गहिरो · जन्तु = जलचर, जनावर · आत्तिन्छ = आत्तिन्छ, घबराउँछ
- श्लोक ६.५
रावण्लाइ कसोरि मारुँ कसरी तारूँ म फौज् यो भनी।
चिन्ता हुन्छ कसोरि पाउँछु अहो मेरी पियारी पनी।।
राघव्का इ वचन् सुनी कन तहाँ सुग्रिव् अगाडी सरी।
गर्छन् बिन्ति हजूरमा रघुपते क्या हुन्छ चिन्ता गरी।।
‘रावणलाई कसरी मारूँ, यो फौजलाई कसरी पार गराऊँ, अनि अहो, मेरी प्यारीलाई पनि कसरी पाउँछु भनेर चिन्ता लाग्छ।’ राघवका यी वचन सुनेर त्यहाँ सुग्रीव अगाडि सरे, र हजुरमा बिन्ती गरे: ‘हे रघुपति, चिन्ता गरेर के हुन्छ?’
शब्दार्थ: कसोरि = कसरी · तारूँ = पार गराऊँ · फौज् = फौज, सेना · पियारी = प्यारी · सरी = सरेर · रघुपते = हे रघुपति
- श्लोक ६.६
यो फौज् वानरको ठुलो छ बलियो लड्न्या छ घूँडा धसी।
अग्नीमा पनि पस्नु पर्दछ भन्या पस्न्या छ कम्मर् कसी।।
सागर् तर्न उपाय मात्र त हवस् यो फौज् त जावस् तरी।
रावण् मार्न कठिन् छ क्या सहजमा मारिन्छ येसै घरी।।
‘वानरको यो फौज ठूलो र बलियो छ; घुँडा धसेर लड्नेछ। आगोमा पस्नुपर्छ भने पनि कम्मर कसेर पस्नेछ। सागर तर्ने उपाय मात्र होस्, यो फौज तरेर जाओस्। रावण मार्न के गाह्रो छ र? ऊ यसै घडी सजिलै मारिन्छ।’
शब्दार्थ: लड्न्या = लड्ने · घूँडा धसी = घुँडा धसेर, अडिग भएर · पस्न्या = पस्ने · कम्मर् कसी = कम्मर कसेर, तयार भएर · हवस् = होस् · येसै घरी = यसै घडी
- श्लोक ६.७
मेरा चित्त महाँ त यो छ रघुनाथ् साम्ने हजुर्मा परी।
लड्न्या विर् कहिं छैन बिन्ति गरियो सारा तिनै लोक् भरी।।
हाम्रो निश्चय जित् हुन्या छ बढिया देखिन्छ लक्षण् पनी।
माछौं राक्षसलाइ आज सहजै साना भुसूना गनी।।
‘हे रघुनाथ, मेरो मनमा त यही छ: हजुरको सामुन्ने परेर लड्न सक्ने वीर तीनै लोकभरि कतै छैन; यही बिन्ती गरेँ। हाम्रो जित निश्चय हुनेछ; लक्षण पनि राम्रा देखिन्छन्। साना भुसुना गनेर आज हामी सजिलै राक्षसलाई मार्छौँ।’
शब्दार्थ: चित्त महाँ = मनमा · तिनै लोक् = तीनै लोक · निश्चय = पक्का · लक्षण् = सगुन, लक्षण · माछौं = मार्छौँ · भुसूना = भुसुना
स्वर: BJ को आफ्नै आवाजबाट बनाइएको एआई स्वर (ElevenLabs), हरेक श्लोकका शब्द जाँचेर
मूल पाठ: archive.org (ramayana_202302, सार्वजनिक), फन्ट रूपान्तरण र प्रतिलिपिका त्रुटि १९५४, १९६७ र १९७६ का छापासँग मिलाएर सच्याइएको · आजको नेपाली, अंग्रेजी अर्थ, शब्दार्थ र कथा: एआईको सहयोगले लेखिएको मस्यौदा, विज्ञको समीक्षा बाँकी