अर्जुनको विषाद
मुख्य श्लोकएवमुक्त्वार्जुनः सङ्ख्ये रथोपस्थ उपाविशत् । विसृज्य सशरं चापं शोकसंविग्नमानसः ॥
॥ १.४७ ॥अर्थ
सञ्जयले भने: यसो भनेर शोकले व्याकुल अर्जुन धनु र बाण छोडी रथको आसनमा बसे।
एआईद्वारा बनाइएका चित्र
प्रसङ्ग · कुलक्षयको चिन्ता र विषाद
अर्जुन आफ्नो समयका कुल, वर्ण र पितृकर्मसम्बन्धी मान्यताबाट युद्धको सामाजिक परिणामबारे चिन्ता व्यक्त गर्छन्। विशेषतः स्त्री र वर्णसम्बन्धी कथनहरू उनको ऐतिहासिक-सांस्कृतिक तर्कको भाग हुन्, आधुनिक व्यक्तिहरूको समान सम्मान घटाउने निर्देश होइनन्। अध्याय अन्त्यमा उनको विचार कर्तव्य रोक्ने विषादमा परिणत हुन्छ।
यो खण्डका ८ श्लोकमा साझासँगै पढ्नुहोस्
संस्कृत पाठ: sanskritdocuments.org