बाँचेर पनि मरेजस्तो

आजको सन्दर्भमा

दुर्गम गाउँमा तीस वर्ष पढाएर बितेकी शिक्षिकाको नाम उनका विद्यार्थीले अझै सम्झन्छन्; ठूलो पद र सम्पत्ति हुँदाहुँदै कसैलाई उसकै टोलले सम्झँदैन। श्लोकले आयुलाई वर्षले होइन, असल कामले नाप्छ: मानिस बितेपछि पनि उसको इमान, सहयोग र सिकाइ बाँचिरहन्छ।