सूत्र २.१४
ते ह्लादपरितापफलाः पुण्यापुण्यहेतुत्वात् ॥
॥ २.१४ ॥रोमन लिपिमा (IAST)
te hlādaparitāpaphalāḥ puṇyāpuṇyahetutvāt
शब्दार्थ
मस्यौदाते ह्लाद-परिताप-फलाः पुण्य-अपुण्य-हेतुत्वात्
- तेte
- ती
- ह्लादhlāda
- खुसी
- परितापparitāpa
- पीडा
- फलाःphalāḥ
- फल दिने
- पुण्यpuṇya
- पुण्य, असल कर्म
- अपुण्यapuṇya
- पाप, खराब कर्म
- हेतुत्वात्hetutvāt
- कारण भएकाले
शब्दार्थ संस्कृत विज्ञको समीक्षा कुरिरहेको मस्यौदा हो।
सरल अर्थ
असल कर्मबाट आएका भए यी फलले खुसी दिन्छन्; खराब कर्मबाट आएका भए पीडा।
एआईले बनाएको चित्र · व्यासभाष्य २.१५
अर्थ
पुण्य वा अपुण्य कारणअनुसार तिनका फल सुखद वा दुःखद हुन्छन्।
खण्डको प्रसङ्ग · कर्म र आउन बाँकी दुःख
ग्रन्थले कर्म र फललाई पुनर्जन्मको प्रसङ्गमा राख्छ। दुःखको व्यापक व्याख्यामा परिवर्तन र परिस्थितिमा निर्भर सुखको अस्थिरता पर्छन्। कसैको रोग, गरिबी वा दुर्व्यवहारलाई उसकै दोष नमानी रोक्न सकिने हानिबारे सोच्न सकिन्छ। आधुनिक रोकथामको अभ्यास मूल कर्मसम्बन्धी शिक्षाभन्दा सीमित हुन्छ।
यो व्याख्या यस खण्डका सबै सूत्रको साझा हो। (सूत्र २.१२–२.१६)
संस्कृत पाठ: sanskritdocuments.org · अर्थ र व्याख्या: एआईको सहायताले लेखिएको मस्यौदा