सूत्र २.१५

व्याख्या

यहाँ ग्रन्थ सुखलाई सबैभन्दा कडा नजरले हेर्छ। व्यासभाष्य कारण दिन्छ। परिणाम: भोगले तृष्णा बढाउँछ, र भोगिएको कुरा बदलिन्छ। ताप: सुख सधैँ त्यसमा बाधा दिनेप्रतिको द्वेषसँग मिसिएको हुन्छ। संस्कार: हरेक अनुभवले छाप छोड्छ, जसले फेरि चाह जगाउँछ। अनि प्रकृतिका तीन गुण सधैँ एकअर्कासँग तानातान गर्छन्। सामान्य मान्छेलाई यो थाहा हुँदैन; विवेकीलाई हुन्छ, जसरी शरीरका अरू अङ्गले थाहै नपाउने धागो आँखाले थाहा पाउँछ। उद्देश्य निराशा होइन: दुःखको नाम लिएपछि ग्रन्थ त्यसबाट निस्कने बाटो देखाउँछ।

यो सूत्रसँग जोडिएका पाठ