हंसजस्तो नबन्नू
यत्रोदकं तत्र वसन्ति हंसा- स्तथैव शुष्कं परिवर्जयन्ति । न हंसतुल्येन नरेण भाव्यं पुनस्त्यजन्तः पुनराश्रयन्ते ॥
॥ ७.१३ ॥अर्थ
जहाँ पानी हुन्छ, त्यहाँ हंस बस्छन्; पानी सुकेपछि त्यो ठाउँ छोडिहाल्छन्। मानिस भने हंसजस्तो नहोस्, जो पटक–पटक छोड्छ र फेरि आश्रय खोज्दै फर्कन्छ।
आजको सन्दर्भमा
राम्रो दिनमा घेरिने र दुःख पर्दा हराउने साथी वा आफन्त सबैले देखेका छन्; जागिर, पद वा पैसा गएपछि फोन आउन छोड्छ। श्लोकले अरूलाई मात्र होइन, आफूलाई पनि सोध्न लगाउँछ: म आफ्ना मानिस, संस्था वा गाउँसँग पानी हुँदा मात्र छु कि सुक्खा बेलामा पनि?
विषय
मस्यौदा · बिटा · विज्ञ समीक्षा बाँकी। संस्कृत पाठ: sanskritdocuments.org