आफन्तबीच गरिबीको पीडा
वरं वनं व्याघ्रगजेन्द्रसेवितं द्रुमालयं पत्रफलाम्बुसेवनम् । तृणेषु शय्या शतजीर्णवल्कलं न बन्धुमध्ये धनहीनजीवनम् ॥
॥ १०.१२ ॥अर्थ
बाघ र ठूला हात्ती डुल्ने वन, रूखमुनिको बास, पात, फल र पानीको आहार, घाँसको ओछ्यान र सय ठाउँ फाटेको बोक्राको लुगा नै बरु राम्रो; तर आफन्तका माझ धनहीन भएर बाँच्नु राम्रो होइन।
हेर्ने दृष्टि · सन्दर्भसहित
आफन्तका माझ गरिब हुँदाको लाज र पीडा श्लोकले ठ्याक्कै देखाउँछ; दसैँ, बिहे वा विदेशबाट फर्किँदा यो दबाब आज पनि धेरैले भोग्छन्। तर 'बरु वनमा बस्नू' भन्ने निष्कर्ष त्यस समयको मान-अपमानको सोच हो। आज यस्तो लाजले पैसाले मान्छे नाप्ने चलनमाथि प्रश्न उठाउँछ; गरिबी लुकाउनुपर्ने दोष होइन।
विषय
मस्यौदा · बिटा · विज्ञ समीक्षा बाँकी। संस्कृत पाठ: sanskritdocuments.org