धन र बचत
कमाइ, जगेडा र दान
- श्लोक १.६सन्दर्भसहित
आपदर्थे धनं रक्षेद्दारान् रक्षेद्धनैरपि । आत्मानं सततं रक्षेद्दारैरपि धनैरपि ॥
धन, परिवार र आफूविपत्तिका लागि धन जोगाउनू; धन खर्चिएर पनि पत्नीको रक्षा गर्नू; तर आफूलाई भने पत्नी र धन दुवै खर्चिएर पनि सधैँ जोगाउनू। - श्लोक १.७
आपदर्थे धनं रक्षेच्छ्रीमतां कुत आपदः । कदाचिच्चलते लक्ष्मीः सञ्चितोऽपि विनश्यति ॥
आपत्का लागि बचतविपत्तिका लागि धन जोगाउनू। 'धनीलाई के को विपत्ति?' भन्छौ भने, लक्ष्मी कहिलेकाहीँ चल्छिन्, र जोगाएको धन पनि सकिन सक्छ। - श्लोक १.१३
यो ध्रुवाणि परित्यज्य अध्रुवं परिषेवते । ध्रुवाणि तस्य नश्यन्ति चाध्रुवं नष्टमेव हि ॥
हातको छोडेरजो निश्चित कुरा छोडेर अनिश्चितको पछि लाग्छ, उसको निश्चित पनि नष्ट हुन्छ, र अनिश्चित त नष्ट भइसकेकै हुन्छ। - श्लोक २.२सन्दर्भसहित
भोज्यं भोजनशक्तिश्च रतिशक्तिर्वराङ्गना । विभवो दानशक्तिश्च नाल्पस्य तपसः फलम् ॥
हुनु र भोग्न सक्नुखाने कुरा र पचाउन सक्ने शक्ति, रतिको शक्ति र सुन्दरी स्त्री, सम्पत्ति र दान गर्न सक्ने मन: यी थोरै तपस्याका फल होइनन्। - श्लोक ४.१८
कः कालः कानि मित्राणि को देशः कौ व्ययागमौ । कश्चाहं का च मे शक्तिरिति चिन्त्यं मुहुर्मुहुः ॥
बारम्बार सोध्ने छ प्रश्नकस्तो समय छ? मित्र को–को हुन्? यो कस्तो ठाउँ हो? आम्दानी र खर्च कति छ? म को हुँ, र मेरो शक्ति कति छ? यी कुरा बारम्बार सोचिरहनू। - श्लोक ५.५सन्दर्भसहित
अन्यायार्जितवित्तपूर्णमुदरं गर्वेण तुङ्गं शिरो रे रे जम्बुक मुञ्च मुञ्च सहसा नीचं सुनिन्द्यं वपुः ॥
अन्यायको धनले भरिएको पेटअन्यायले कमाएको धनले भरिएको पेट, घमण्डले ठाडो शिर: ए स्याल, ए स्याल, यो नीच र अति निन्दनीय शरीर तुरुन्तै छोडिदे, छोडिदे! - श्लोक ५.७
आलस्योपगता विद्या परहस्तगतं धनम् । अल्पबीजं हतं क्षेत्रं हतं सैन्यमनायकम् ॥
नष्ट हुने चार कुराअल्छीमा परेको विद्या, अर्काको हातमा पुगेको धन, थोरै बीउ छरिएको खेत र नायक नभएको सेना: यी नष्ट हुन्छन्। - श्लोक ५.११
दारिद्र्यनाशनं दानं शीलं दुर्गतिनाशनम् । अज्ञाननाशिनी प्रज्ञा भावना भयनाशिनी ॥
केले के मेटाउँछदानले दरिद्रता नाश गर्छ, शीलले दुर्गति नाश गर्छ, प्रज्ञाले अज्ञान नाश गर्छ, र भावना (दृढ आस्था) ले डर नाश गर्छ। - श्लोक ५.१६
वृथा वृष्टिः समुद्रेषु वृथा तृप्तस्य भोजनम् । वृथा दानं समर्थस्य वृथा दीपो दिवापि च ॥
खेर जाने चार कुरासमुद्रमा परेको वर्षा खेर जान्छ, अघाएकालाई दिएको भोजन खेर जान्छ, सम्पन्नलाई दिएको दान खेर जान्छ, र दिउँसो बालेको दियो पनि खेर जान्छ। - श्लोक ५.२०
चला लक्ष्मीश्चलाः प्राणाश्चले जीवितमन्दिरे । चलाचले च संसारे धर्म एको हि निश्चलः ॥
सबै चल्छन्, धर्म अचललक्ष्मी (धन) चञ्चल छ, प्राण चञ्चल छन्, जीवन र घर पनि चञ्चल छन्; यस चलायमान संसारमा धर्म मात्र अचल छ। - श्लोक ६.५सन्दर्भसहित
यस्यार्थास्तस्य मित्राणि यस्यार्थास्तस्य बान्धवाः । यस्यार्थाः स पुमाँल्लोके यस्यार्थाः स च पण्डितः ॥
धन भए साथीजससँग धन छ, उसैका साथी हुन्छन्; जससँग धन छ, उसैका आफन्त हुन्छन्; जससँग धन छ, संसारमा उही 'मान्छे' गनिन्छ, र जससँग धन छ, उही विद्वान् पनि ठानिन्छ। - श्लोक ६.१९
गूढमैथुनचारित्वं काले काले च सङ्ग्रहम् । अप्रमत्तमविश्वासं पञ्च शिक्षेच्च वायसात् ॥
कागका पाँच पाठमैथुन (जोडीको निजी जीवन) लुकाएर गर्नु, बेला–बेलामा सञ्चय गर्नु, कहिल्यै असावधान नहुनु, र सजिलै विश्वास नगर्नु: यी पाँच कुरा कागबाट सिक्नू। - श्लोक ७.२
धनधान्यप्रयोगेषु विद्यासङ्ग्रहणे तथा । आहारे व्यवहारे च त्यक्तलज्जः सुखी भवेत् ॥
लाज नमानी सोध्नूधन र अन्नको लेनदेनमा, विद्या सिक्दा, खाँदा र व्यवहारमा लाज त्याग्ने मानिस सुखी हुन्छ। - श्लोक ७.३
सन्तोषामृततृप्तानां यत्सुखं शान्तिरेव च । न च तद्धनलुब्धानामितश्चेतश्च धावताम् ॥
सन्तोषको अमृतसन्तोषरूपी अमृतले तृप्त भएकाहरूलाई जुन सुख र शान्ति मिल्छ, त्यो धनको लोभमा यता–उता दौडनेहरूलाई मिल्दैन। - श्लोक ७.१४
उपार्जितानां वित्तानां त्याग एव हि रक्षणम् । तडागोदरसंस्थानां परीवाह इवाम्भसाम् ॥
बगेको धन ताजा रहन्छकमाएको धनको त्याग (दान र सदुपयोग) नै त्यसको रक्षा हो, जसरी पोखरीमा जम्मा भएको पानीलाई त्यसको निकासले जोगाउँछ। - श्लोक ७.१५सन्दर्भसहित
यस्यार्थास्तस्य मित्राणि यस्यार्थास्तस्य बान्धवाः । यस्यार्थाः स पुमाँल्लोके यस्यार्थाः स च पण्डितः ॥
धन भए साथी (फेरि)जससँग धन छ, उसैका साथी हुन्छन्; जससँग धन छ, उसैका आफन्त हुन्छन्; जससँग धन छ, संसारमा उही 'मान्छे' गनिन्छ, र जससँग धन छ, उही विद्वान् पनि ठानिन्छ। - श्लोक ७.१६सन्दर्भसहित
स्वर्गस्थितानामिह जीवलोके चत्वारि चिह्नानि वसन्ति देहे । दानप्रसंगो मधुरा च वाणी देवार्चनं ब्राह्मणतर्पणं च ॥
स्वर्गवासीका चार चिह्नयस संसारमा स्वर्गवासीहरूको शरीरमा चार चिह्न बस्छन्: दान गर्ने बानी, मीठो बोली, देवताको पूजा र ब्राह्मणलाई तृप्त पार्नु। - श्लोक ८.१
अधमा धनमिच्छन्ति धनमानौ च मध्यमाः । उत्तमा मानमिच्छन्ति मानो हि महतां धनम् ॥
धन कि मान?अधम मानिस धन मात्र चाहन्छन्, मध्यम मानिस धन र मान दुवै चाहन्छन्, उत्तम मानिस मान मात्र चाहन्छन्; किनकि ठूला मानिसका लागि मान नै धन हो। - श्लोक ८.४
वित्तं देहि गुणान्वितेषु मतिमन्नान्यत्र देहि क्वचित् प्राप्तं वारिनिधेर्जलं घनमुखे माधुर्ययुक्तं सदा । जीवान्स्थावरजंगमांश्च सकलान्संजीव्य भूमण्डलं भूयः पश्य तदेव कोटिगुणितं गच्छन्तमम्भोनिधिम् ॥
बादलजस्तो दानहे बुद्धिमान्, धन गुणी मानिसलाई दिनू, अरू कतै कहिल्यै नदिनू। समुद्रबाट लिएको पानी बादलको मुखमा सधैँ मीठो हुन्छ; त्यसले पृथ्वीका रूखबिरुवा र जीवजन्तु सबैलाई जीवन दिएर करोडौँ गुणा भई फेरि समुद्रमै फर्केको हेर्नू। - श्लोक ८.१६
निर्गुणस्य हतं रूपं दुःशीलस्य हतं कुलम् । असिद्धस्य हता विद्या ह्यभोगेन हतं धनम् ॥
खेर जाने चार कुरागुणहीनको रूप व्यर्थ हुन्छ, दुराचारीको कुल व्यर्थ हुन्छ, केही हासिल नगर्नेको विद्या व्यर्थ हुन्छ, र उपभोग नगरिएको धन व्यर्थ हुन्छ। - श्लोक १०.१
धनहीनो न हीनश्च धनिकः स सुनिश्चयः । विद्यारत्नेन हीनो यः स हीनः सर्ववस्तुषु ॥
विद्या नै साँचो धनधन नहुने मानिस साँच्चै हीन होइन; ऊ पनि धनी नै हो, यो निश्चित छ। तर जोसँग विद्यारूपी रत्न छैन, ऊ सबै कुरामा हीन हुन्छ। - श्लोक १०.५सन्दर्भसहित
रङ्कं करोति राजानं राजानं रङ्कमेव च । धनिनं निर्धनं चैव निर्धनं धनिनं विधिः ॥
रङ्कलाई राजा, राजालाई रङ्कविधि (भाग्य) ले रङ्कलाई राजा र राजालाई रङ्क बनाउँछ; धनीलाई निर्धन र निर्धनलाई धनी बनाउँछ। - श्लोक १०.१२सन्दर्भसहित
वरं वनं व्याघ्रगजेन्द्रसेवितं द्रुमालयं पत्रफलाम्बुसेवनम् । तृणेषु शय्या शतजीर्णवल्कलं न बन्धुमध्ये धनहीनजीवनम् ॥
आफन्तबीच गरिबीको पीडाबाघ र ठूला हात्ती डुल्ने वन, रूखमुनिको बास, पात, फल र पानीको आहार, घाँसको ओछ्यान र सय ठाउँ फाटेको बोक्राको लुगा नै बरु राम्रो; तर आफन्तका माझ धनहीन भएर बाँच्नु राम्रो होइन। - श्लोक ११.१८
देयं भोज्यधनं धनं सुकृतिभिर्नो सञ्चयस्तस्य वै श्रीकर्णस्य बलेश्च विक्रमपतेरद्यापि कीर्तिः स्थिता । अस्माकं मधुदानभोगरहितं नाथं चिरात्संचितं निर्वाणादिति नैजपादयुगलं धर्षन्त्यहो मक्षिकाः ॥
मौरीको पछुतोपुण्यात्माले अन्न र धन दिनुपर्छ, थुपारेर राख्नु हुँदैन। कर्ण, बलि र राजा विक्रमादित्यको कीर्ति आज पनि टिकेको छ। 'न दिइयो, न भोगियो, लामो समयदेखि जम्मा गरेको हाम्रो मह नाश भयो' भन्दै मौरीहरू आफ्ना दुवै खुट्टा मिच्छन्। - श्लोक १२.२सन्दर्भसहित
आर्तेषु विप्रेषु दयान्वितश्च यच्छ्रद्धया स्वल्पमुपैति दानम् । अनन्तपारमुपैति राजन् यद्दीयते तन्न लभेद्द्विजेभ्यः ॥
दयाले दिएको सानो दानहे राजन्, दुःखमा परेका र ब्राह्मणप्रति दया राखी श्रद्धाले दिइएको सानो दान पनि अनन्त फलमा पुग्छ; द्विजलाई दिइएको कुरा उनीहरूबाट फिर्ता खोजिँदैन। - श्लोक १२.१९सन्दर्भसहित
अनालोक्य व्ययं कर्ता अनाथः कलहप्रियः । आतुरः सर्वक्षेत्रेषु नरः शीघ्रं विनश्यति ॥
चाँडै डुबाउने चार कुराहिसाब नहेरी खर्च गर्ने, कोही आड नभएको, झगडा मन पराउने र हरेक कुरामा आतुर हुने मानिस चाँडै नष्ट हुन्छ। - श्लोक १२.२१
धनधान्यप्रयोगेषु विद्यासङ्ग्रहणे तथा । आहारे व्यवहारे च त्यक्तलज्जः सुखी भवेत् ॥
यी चार कुरामा नलजाउनूधन र अन्नको कारोबारमा, विद्या सिक्दा, खाँदा र व्यवहारमा जसले लाज छोड्छ, ऊ सुखी हुन्छ। - श्लोक १२.२२
जलबिन्दुनिपातेन क्रमशः पूर्यते घटः । स हेतुः सर्वविद्यानां धर्मस्य च धनस्य च ॥
थोपाथोपाले भरिने घैँटोपानीका थोपा खस्दै जाँदा घैँटो बिस्तारै भरिन्छ; सबै विद्या, धर्म र धन कमाउने बाटो पनि यही हो। - श्लोक १३.५
अहो बत विचित्राणि चरितानि महात्मनाम् । लक्ष्मीं तृणाय मन्यन्ते तद्भारेण नमन्ति च ॥
धनको भारले झुक्नेअहो! महात्माहरूको चरित्र कस्तो अनौठो: उनीहरू लक्ष्मी (धन) लाई तृणसमान ठान्छन्, तर त्यसकै भारले झुक्छन्। - श्लोक १३.१९सन्दर्भसहित
सन्तोषस्त्रिषु कर्तव्यः स्वदारे भोजने धने । त्रिषु चैव न कर्तव्योऽध्ययने जपदानयोः ॥
कहाँ सन्तोष, कहाँ होइनतीन कुरामा सन्तोष गर्नू: आफ्नी पत्नी, भोजन र धनमा; र तीन कुरामा कहिल्यै सन्तोष नगर्नू: अध्ययन, जप र दानमा। - श्लोक १४.१
पृथिव्यां त्रीणि रत्नानि जलमन्नं सुभाषितम् । मूढैः पाषाणखण्डेषु रत्नसंज्ञा विधीयते ॥
पृथ्वीका तीन रत्नपृथ्वीमा तीनवटा रत्न छन्: पानी, अन्न र सुभाषित (राम्रो वचन)। मूर्खहरू भने ढुङ्गाका टुक्रालाई रत्न भन्छन्। - श्लोक १४.३सन्दर्भसहित
पुनर्वित्तं पुनर्मित्रं पुनर्भार्या पुनर्मही । एतत्सर्वं पुनर्लभ्यं न शरीरं पुनः पुनः ॥
शरीर फेरि पाइँदैनधन फेरि आउँछ, मित्र फेरि पाइन्छ, पत्नी फेरि पाइन्छ, भूमि फेरि पाइन्छ; यी सबै फेरि पाउन सकिन्छ, तर शरीर बारम्बार पाइँदैन। - श्लोक १४.१९
धर्मं धनं च धान्यं च गुरोर्वचनमौषधम् । सुगृहीतं च कर्तव्यमन्यथा तु न जीवति ॥
जतनसाथ सम्हाल्ने पाँच कुराधर्म, धन, अन्न, गुरुको वचन र औषधि: यिनलाई राम्ररी ग्रहण गरेर जतनसाथ राख्नू, नत्र मानिस बाँच्दैन। - श्लोक १५.५
त्यजन्ति मित्राणि धनैर्विहीनं पुत्राश्च दाराश्च सुहृज्जनाश्च । तमर्थवन्तं पुनराश्रयन्ति अर्थो हि लोके मनुष्यस्य बन्धुः ॥
पैसा सकिँदा छोड्नेहरूधन सकिएको मानिसलाई मित्र, छोराहरू, पत्नी र शुभचिन्तक सबैले छोड्छन्; उसैसँग धन फर्केपछि उनीहरू फेरि उसैको आश्रयमा आउँछन्। संसारमा धन नै मानिसको बन्धु हो। - श्लोक १५.६
अन्यायोपार्जितं द्रव्यं दश वर्षाणि तिष्ठति । प्राप्ते चैकादशे वर्षे समूलं तद्विनश्यति ॥
अन्यायको कमाइको आयुअन्यायले कमाएको धन दश वर्षसम्म टिक्छ; एघारौँ वर्ष लागेपछि त्यो जरैसँग नष्ट हुन्छ। - श्लोक १५.९
मणिर्लुण्ठति पादाग्रे काचः शिरसि धार्यते । क्रयविक्रयवेलायां काचः काचो मणिर्मणिः ॥
मणि मणि नै, काँच काँच नैमणि खुट्टाको छेउमा लडिरहेको होला, काँच शिरमा सजाइएको होला; तर किनबेचको बेला काँच काँच नै हुन्छ, मणि मणि नै। - श्लोक १५.१६सन्दर्भसहित
पीतः क्रुद्धेन तातश्चरणतलहतो वल्लभो येन रोषा दाबाल्याद्विप्रवर्यैः स्ववदनविवरे धार्यते वैरिणी मे । गेहं मे छेदयन्ति प्रतिदिवसमुमाकान्तपूजानिमित्तं तस्मात्खिन्ना सदाहं द्विजकुलनिलयं नाथ युक्तं त्यजामि ॥
लक्ष्मीको गुनासो(लक्ष्मी विष्णुसँग भन्छिन्:) जसले रिसमा मेरा बुबा समुद्रलाई पिए (अगस्त्य), जसले क्रोधमा मेरा प्रियतम तपाईंलाई लात हाने (भृगु), जुन श्रेष्ठ ब्राह्मणहरू बाल्यकालदेखि मेरी वैरी सरस्वती (विद्या) लाई आफ्नो मुखमा राख्छन्, र जसले हरेक दिन उमापति शिवको पूजाका लागि मेरो घर कमल काट्छन्: त्यसैले, हे नाथ, सधैँ दुःखी भएर म ब्राह्मणको कुल र घर छोड्छु, यो उचित नै हो। - श्लोक १६.७
गुणाः सर्वत्र पूज्यन्ते न महत्योऽपि सम्पदः । पूर्णेन्दुः किं तथा वन्द्यो निष्कलङ्को यथा कृशः ॥
पूर्णिमा होइन, पातलो जूनको ढोगसबैतिर गुणको पूजा हुन्छ, ठूलो सम्पत्तिको होइन। दाग नभएको पातलो जूनलाई जसरी ढोगिन्छ, के पूर्णिमाको चन्द्रमालाई त्यसरी ढोगिन्छ र? - श्लोक १६.११
अतिक्लेशेन यद्द्रव्यमतिलोभेन यत्सुखम् । शत्रूणां प्रणिपातेन ते ह्यर्था मा भवन्तु मे ॥
यस्तो धन मलाई नचाहियोअति क्लेशबाट आउने धन, अति लोभबाट आउने सुख, र शत्रुको पाउमा परेर पाइने लाभ: यस्ता सम्पत्ति मलाई कहिल्यै नहोऊन्। - श्लोक १६.१४सन्दर्भसहित
क्षीयन्ते सर्वदानानि यज्ञहोमबलिक्रियाः । न क्षीयते पात्रदानमभयं सर्वदेहिनाम् ॥
कहिल्यै नसिद्धिने दानसबै दान र यज्ञ, होम र बलिका कर्मको फल सकिन्छ; तर सुपात्रलाई दिएको दान र सबै प्राणीलाई दिइएको अभय (डरबाट मुक्ति) कहिल्यै सकिँदैन। - श्लोक १६.२०
पुस्तकस्था तु या विद्या परहस्तगतं धनम् । कार्यकाले समुत्पन्ने न सा विद्या न तद्धनम् ॥
किताबको विद्या, अर्काको हातको धनकिताबमै रहेको विद्या र अर्काको हातमा गएको धन: काम परेको बेला न त्यो विद्या हुन्छ, न त्यो धन। - श्लोक १७.५सन्दर्भसहित
पिता रत्नाकरो यस्य लक्ष्मीर्यस्य सहोदरा । शङ्खो भिक्षाटनं कुर्यान्न दत्तमुपतिष्ठते ॥
भिक्षा माग्ने शङ्खजसको बाबु रत्नाकर (समुद्र) हो र बहिनी लक्ष्मी, त्यो शङ्ख पनि भिक्षा माग्दै घुम्छ: पहिले नदिएको कुरा आफूकहाँ आइपुग्दैन। - श्लोक १७.७सन्दर्भसहित
नान्नोदकसमं दानं न तिथिर्द्वादशी समा । न गायत्र्याः परो मन्त्रो न मातुर्दैवतं परम् ॥
अन्न-जलको दान र आमाअन्न र पानीको दानजस्तो अर्को दान छैन, द्वादशीजस्तो अर्को तिथि छैन, गायत्रीभन्दा ठूलो मन्त्र छैन, र आमाभन्दा ठूलो देवता छैन। - श्लोक १७.१२
दानेन पाणिर्न तु कङ्कणेन स्नानेन शुद्धिर्न तु चन्दनेन । मानेन तृप्तिर्न तु भोजनेन ज्ञानेन मुक्तिर्न तु मुण्डनेन ॥
हात दानले शोभिन्छहात दानले शोभिन्छ, चुराले होइन; शुद्धि नुहाइले हुन्छ, चन्दनले होइन; तृप्ति सम्मानले हुन्छ, भोजनले होइन; मुक्ति ज्ञानले हुन्छ, कपाल मुण्डन गरेर होइन।
आज पनि सान्दर्भिक र सन्दर्भसहितका श्लोक मात्र; आजको मूल्यसँग मेल नखाने श्लोक विषयमा राखिँदैनन्। मस्यौदा · बिटा · विज्ञ समीक्षा बाँकी। संस्कृत पाठ: sanskritdocuments.org