मौरीको पछुतो
देयं भोज्यधनं धनं सुकृतिभिर्नो सञ्चयस्तस्य वै श्रीकर्णस्य बलेश्च विक्रमपतेरद्यापि कीर्तिः स्थिता । अस्माकं मधुदानभोगरहितं नाथं चिरात्संचितं निर्वाणादिति नैजपादयुगलं धर्षन्त्यहो मक्षिकाः ॥
॥ ११.१८ ॥अर्थ
पुण्यात्माले अन्न र धन दिनुपर्छ, थुपारेर राख्नु हुँदैन। कर्ण, बलि र राजा विक्रमादित्यको कीर्ति आज पनि टिकेको छ। 'न दिइयो, न भोगियो, लामो समयदेखि जम्मा गरेको हाम्रो मह नाश भयो' भन्दै मौरीहरू आफ्ना दुवै खुट्टा मिच्छन्।
आजको सन्दर्भमा
मौरीले जीवनभर जम्मा गरेको मह अन्तमा अर्कैले काढेर लैजान्छ: श्लोकले थुपारिएर मात्र बसेको धनलाई यही चित्रले देखाउँछ। बचत गर्नु बुद्धिमानी हो (१.७ हेर्नुहोस्); तर कुनै उद्देश्यबिना थुपारिएको धन न आफ्नो काम लाग्छ न अरूको। गाउँको विद्यालयमा छात्रवृत्ति, आमा समूहको कोषबाट बनेको धारा: मानिसले दिएको कुरा सम्झिन्छन्, थुपारेको होइन।
विषय
मस्यौदा · बिटा · विज्ञ समीक्षा बाँकी। संस्कृत पाठ: sanskritdocuments.org