खसेको जवानीको मोती
अधः पश्यसि किं बाले पतितं तव किं भुवि । रे रे मूर्ख न जानासि गतं तारुण्यमौक्तिकम् ॥
॥ १७.२० ॥अर्थ
(झुकेर हिँड्ने वृद्धालाई कसैले जिस्काउँदै सोध्छ:) 'ए नानी, किन तल हेर्दै हिँड्छ्यौ? भुइँमा तिम्रो के खस्यो?' (उनी भन्छिन्:) 'ए मूर्ख, थाहा छैन? मेरो जवानीको मोती खसेर गयो।'
आजको सन्दर्भमा
श्लोकमा जित्ने हाँसो वृद्धाकै छ: जिस्काउनेलाई 'मूर्ख' भन्दै उनी आफू झुकेर हिँड्नुको कारण खसेको जवानीको मोती खोज्नु हो भन्छिन्। यसले युवालाई सम्झाउँछ, जवानी चुपचाप खस्छ, रिल हेर्दै बितेका रातसँगै पनि; र बाटोमा झुकेर हिँड्ने हरेक हजुरआमा पनि कुनै दिन जवान थिइन्।
विषय
मस्यौदा · बिटा · विज्ञ समीक्षा बाँकी। संस्कृत पाठ: sanskritdocuments.org