डाहको निन्दा, धैर्यको शोभा
दह्यमानाः सुतीव्रेण नीचाः परयशोऽग्निना अशक्तास्तत्पदं गन्तुं ततो निन्दां प्रकुर्वते । दरिद्रता धीरतया विराजतेकुवस्त्रता शुभ्रतया विराजते कदन्नता चोष्णतया विराजते कुरूपता शीलतया विराजते ॥
॥ ९.१४ ॥अर्थ
अर्काको यशको तीव्र आगोमा जल्ने तुच्छ मानिस आफू त्यो ठाउँमा पुग्न नसकेपछि निन्दा गर्न थाल्छन्। गरिबी धैर्यले, झुत्रो लुगा सफाइले, रूखोसुखो खाना तातो हुँदा र कुरूपता शीलले शोभा पाउँछ।
आजको सन्दर्भमा
कसैको सफलता देखेर 'सोर्स लगायो होला' भन्ने कमेन्ट श्लोकले भनेको डाहको आगो हो: आफू पुग्न नसकेपछि निन्दा सजिलो लाग्छ। दोस्रो भागले अभावमा पनि मर्यादा सम्भव छ भन्छ: पुरानो तर सफा युनिफर्ममा कक्षामा पहिलो हुने विद्यार्थी, वा प्रकोपपछिको अस्थायी टहरालाई पनि सफा राख्ने परिवार। मानिसको शोभा सामानले होइन, धैर्य र व्यवहारले बन्छ।
विषय
मस्यौदा · बिटा · विज्ञ समीक्षा बाँकी। संस्कृत पाठ: sanskritdocuments.org