नेतृत्व र शासन
राजा, मन्त्री र सल्लाहबारे
- श्लोक ३.१०सन्दर्भसहित
त्यजेदेकं कुलस्यार्थे ग्रामस्यार्थे कुलं त्यजेत् । ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत् ॥
सानोलाई ठूलोका लागिकुलका लागि एक जनालाई त्याग्नू, गाउँका लागि कुललाई, जनपद (देश) का लागि गाउँलाई, र आफ्नो आत्माका लागि सारा पृथ्वीलाई त्याग्नू। - श्लोक ४.११सन्दर्भसहित
सकृज्जल्पन्ति राजानः सकृज्जल्पन्ति पण्डिताः । सकृत्कन्याः प्रदीयन्ते त्रीण्येतानि सकृत्सकृत् ॥
एकपटक मात्र हुने तीन कुराराजाहरू एकपटक मात्र बोल्छन्, पण्डितहरू एकपटक मात्र बोल्छन्, कन्या एकपटक मात्र दान गरिन्छ: यी तीन कुरा एकपटक मात्र हुन्छन्। - श्लोक ५.७
आलस्योपगता विद्या परहस्तगतं धनम् । अल्पबीजं हतं क्षेत्रं हतं सैन्यमनायकम् ॥
नष्ट हुने चार कुराअल्छीमा परेको विद्या, अर्काको हातमा पुगेको धन, थोरै बीउ छरिएको खेत र नायक नभएको सेना: यी नष्ट हुन्छन्। - श्लोक ५.९सन्दर्भसहित
वित्तेन रक्ष्यते धर्मो विद्या योगेन रक्ष्यते । मृदुना रक्ष्यते भूपः सत्स्त्रिया रक्ष्यते गृहम् ॥
केले केलाई जोगाउँछधनले धर्मको रक्षा हुन्छ, योग (लगनशील अभ्यास) ले विद्याको, नम्रताले राजाको, र असल स्त्रीले घरको रक्षा हुन्छ। - श्लोक ६.१०सन्दर्भसहित
राजा राष्ट्रकृतं पापं राज्ञः पापं पुरोहितः । भर्ता च स्त्रीकृतं पापं शिष्यपापं गुरुस्तथा ॥
कसको गल्ती कसले बोक्छप्रजाले गरेको पाप राजाले भोग्छ, राजाको पाप पुरोहितले, पत्नीको पाप पतिले, र शिष्यको पाप गुरुले। - श्लोक ६.१३सन्दर्भसहित
वरं न राज्यं न कुराजराज्यं वरं न मित्रं न कुमित्रमित्रम् । वरं न शिष्यो न कुशिष्यशिष्यो वरं न दार न कुदरदारः ॥
खराबभन्दा नहुनु नै राम्रोराज्य नै नहुनु राम्रो, तर खराब राजाको राज्य होइन; मित्र नै नहुनु राम्रो, तर खराब मित्र होइन; शिष्य नै नहुनु राम्रो, तर खराब शिष्य होइन; पत्नी नै नहुनु राम्रो, तर खराब पत्नी होइन। - श्लोक ६.१४सन्दर्भसहित
कुराजराज्येन कुतः प्रजासुखं कुमित्रमित्रेण कुतोऽभिनिर्वृतिः । कुदारदारैश्च कुतो गृहे रतिः कुशिष्यशिष्यमध्यापयतः कुतो यशः ॥
खराब साथबाट के सुख?खराब राजाको राज्यमा प्रजालाई के सुख? खराब मित्रबाट के शान्ति? खराब पत्नीसँग घरमा के आनन्द? खराब शिष्यलाई पढाउनेलाई के यश? - श्लोक ७.८सन्दर्भसहित
हस्ती अङ्कुशमात्रेण वाजी हस्तेन ताड्यते । शृङ्गी लगुडहस्तेन खड्गहस्तेन दुर्जनः ॥
कसलाई केले वशमा राख्नेहात्तीलाई अङ्कुशले मात्र, घोडालाई हातैले, सिङ भएका पशुलाई हातको लट्ठीले, र दुर्जनलाई हातको तरबारले वशमा राखिन्छ। - श्लोक ७.१०सन्दर्भसहित
अनुलोमेन बलिनं प्रतिलोमेन दुर्जनम् । आत्मतुल्यबलं शत्रुं विनयेन बलेन वा ॥
बलियो, दुर्जन र बराबरको शत्रुबलियोलाई उसकै अनुकूल चलेर, दुर्जनलाई उसको विरोध गरेर, र आफूसमान बल भएको शत्रुलाई विनयले वा बलले जित्नू। - श्लोक ९.९सन्दर्भसहित
यस्मिन्रुष्टे भयं नास्ति तुष्टे नैव धनागमः । निग्रहोऽनुग्रहो नास्ति स रुष्टः किं करिष्यति ॥
जसको रिसको डर छैनजसको रिसले कसैलाई डर लाग्दैन, जो खुसी हुँदा पनि कसैलाई केही प्राप्त हुँदैन, र जोसँग न दण्ड दिने न कृपा गर्ने सामर्थ्य छ, त्यो रिसाएर के गर्ला? - श्लोक ९.१०सन्दर्भसहित
निर्विषेणापि सर्पेण कर्तव्या महती फणा । विषमस्तु न चाप्यस्तु घटाटोपो भयङ्करः ॥
विष नभए पनि फणाविष नभएको सर्पले पनि ठूलो फणा फिँजाउनू; विष होस् वा नहोस्, फणाको आडम्बर नै डरलाग्दो हुन्छ। - श्लोक १३.८
राज्ञि धर्मिणि धर्मिष्ठाः पापे पापाः समे समाः । राजानमनुवर्तन्ते यथा राजा तथा प्रजाः ॥
जस्तो राजा, उस्तै प्रजाराजा धर्मात्मा भए प्रजा पनि धर्मात्मा, पापी भए पापी, मध्यम भए मध्यम हुन्छन्। प्रजा राजाकै अनुसरण गर्छन्: जस्तो राजा, उस्तै प्रजा। - श्लोक १५.७सन्दर्भसहित
अयुक्तं स्वामिनो युक्तं युक्तं नीचस्य दूषणम् । अमृतं राहवे मृत्युर्विषं शङ्करभूषणम् ॥
मालिकको गल्ती, सानोको दोषमालिकले गरेको अनुचित काम पनि उचित ठहरिन्छ, तर नीच (तल्लो हैसियतको मानिस) ले गरेको उचित काम पनि दोष बन्छ: अमृत पनि राहुका लागि मृत्यु बन्यो (अमृत पिउँदा उसको टाउको काटियो), र विष पनि शिवको गहना (उनले पिएको विष कण्ठको शोभा बन्यो)। - श्लोक १६.६
गुणैरुत्तमतां याति नोच्चैरासनसंस्थिताः । प्रासादशिखरस्थोऽपि काकः किं गरुडायते ॥
टुप्पोमा बसेको कागमानिस अग्लो आसनमा बसेर होइन, गुणले उत्तम बन्छ। दरबारको टुप्पोमा बसे पनि के काग गरुड बन्छ र? - श्लोक १७.२सन्दर्भसहित
कृते प्रतिकृतिं कुर्याद्धिंसने प्रतिहिंसनम् । तत्र दोषो न पतति दुष्टे दुष्टं समाचरेत् ॥
जस्तालाई तस्तैउपकार गर्नेलाई उपकार फर्काउनू, हिंसा गर्नेलाई हिंसा फर्काउनू; यसमा दोष लाग्दैन। दुष्टसँग दुष्टतापूर्वक नै व्यवहार गर्नू। - श्लोक १७.१८
दानार्थिनो मधुकरा यदि कर्णतालैर्दूरीकृताः दूरीकृताः करिवरेण मदान्धबुद्ध्या । तस्यैव गण्डयुग्ममण्डनहानिरेषा भृंगाः पुनर्विकचपद्मवने वसन्ति ॥
हात्तीले धपाएका भमरामदले अन्धो भएको गजराजले आफ्नो गालाको मदरस खोज्दै आएका भमरालाई कान फटफटाएर धपायो भने, त्यो उसकै दुवै गालाको शोभाको हानि हो; भमरा त फेरि फक्रिएका कमलको वनमा बस्छन्।
आज पनि सान्दर्भिक र सन्दर्भसहितका श्लोक मात्र; आजको मूल्यसँग मेल नखाने श्लोक विषयमा राखिँदैनन्। मस्यौदा · बिटा · विज्ञ समीक्षा बाँकी। संस्कृत पाठ: sanskritdocuments.org