सूत्र २.४७
प्रयत्नशैथिल्यानन्तसमापत्तिभ्याम् ॥
॥ २.४७ ॥रोमन लिपिमा (IAST)
prayatnaśaithilyānantasamāpattibhyām
शब्दार्थ
मस्यौदाप्रयत्न-शैथिल्य-अनन्त-समापत्तिभ्याम्
- प्रयत्नprayatna
- प्रयत्न, कसाइ
- शैथिल्यśaithilya
- खुकुलो पार्नु
- अनन्तananta
- अनन्त
- समापत्तिभ्याम्samāpattibhyām
- मा मन एकाकार हुनु (यी दुवैबाट)
शब्दार्थ संस्कृत विज्ञको समीक्षा कुरिरहेको मस्यौदा हो।
सरल अर्थ
आसन दुई कुराले सिद्ध हुन्छ: प्रयत्न खुकुलो पारेर, र मनलाई अनन्तमा एकाकार गरेर।

अर्थ
प्रयत्नको शिथिलीकरण र अनन्तमा समापत्तिबाट आसन सिद्ध हुन्छ।
व्याख्या
आसन दुई तरिकाले सिद्ध हुन्छ। व्यासभाष्य भन्छ, प्रयत्न थामिँदा आसन सिद्ध हुन्छ र अङ्ग काँप्दैनन्; अथवा अनन्तमा एकाकार भएको मनले आसन सिद्ध गर्छ। वाचस्पति मिश्र "अनन्त" लाई नागहरूका स्वामी मान्छन्, जसले हजार फणामा पृथ्वीलाई स्थिर थामेका छन्; उनमा एकाकार भएको मनले बसाइलाई स्थिर बनाउँछ। बूढानीलकण्ठमा विष्णु जुन नागमाथि सुतेका छन्, तिनै अनन्त हुन्, जसलाई शेषनाग पनि भनिन्छ। कतिपय परम्परा पतञ्जलिलाई नै आदिशेषका अवतार मान्छन्; यो परम्पराको विश्वास हो, इतिहास होइन, र विद्वान्हरू यसलाई त्यसै रूपमा लिन्छन्।
दृष्टान्त · वाचस्पति २.४७
पृथ्वी थाम्ने अनन्त नाग
वाचस्पति मिश्र "अनन्त" लाई नागहरूका स्वामी भन्छन्, जसले आफ्ना हजार फणामा पृथ्वीलाई स्थिर थामेका छन्। त्यस अनन्तमा एकाकार भएको मनले आसनलाई सिद्ध गर्छ।
आजको लागि
बसेको बेला काँध, अनुहार र पेटको बेकारको कसाइ एक-एक गरी खुकुलो पारौँ।
टिप्पणी
अनन्तका दुई पढाइ छन्: असीममा मन लगाउनु, वा वाचस्पति मिश्रअनुसार पृथ्वी धान्ने नागराज अनन्तमा मन लगाउनु। केही परम्परा पतञ्जलिलाई आदिशेष अर्थात् अनन्तको अवतार मान्छन्; यो परम्पराको विश्वास हो, ऐतिहासिक दाबी होइन।
मुख्य शब्द
यो सूत्रसँग जोडिएका पाठ
संस्कृत पाठ: sanskritdocuments.org · अर्थ र व्याख्या: एआईको सहायताले लेखिएको मस्यौदा
