एआईले बनाएको चित्र · व्यासभाष्य ४.१०
घैँटो र दरबारको दियो
चित्रको आधार: व्यासभाष्य ४.१०अँध्यारो मन्दिरको दलानमा एउटा सानो दियो माटोको घैँटोभित्र बलेर घैँटो मात्र उज्यालो पार्छ, त्यही सानो ज्वाला खुला ठाउँमा राख्दा पूरै दलान उज्यालो हुन्छ। व्यासभाष्य (४.१०) अरूको मत दिन्छ, मन घैँटो वा दरबारको दियोझैँ खुम्चिन्छ र फैलिन्छ; आचार्यको मत भने मन सर्वव्यापी हो, यसको वृत्ति मात्र खुम्चिन्छ र फैलिन्छ।
यस खण्डका सूत्र
- ४.७कर्माशुक्लाकृष्णं योगिनस्त्रिविधमितरेषाम् ॥योगीको कर्म न सेतो हुन्छ न कालो; अरूको कर्म तीन किसिमको हुन्छ: सेतो, कालो वा दुवै मिसिएको।
- ४.८ततस्तद्विपाकानुगुणानामेवाभिव्यक्तिर्वासनानाम् ॥ती कर्मबाट, अहिले पाक्दै गरेको फलसँग मिल्ने लुकेका झुकाव (वासना) मात्र जाग्छन्।
- ४.९जातिदेशकालव्यवहितानामप्यानन्तर्यं स्मृतिसंस्कारयोरेकरूपत्वात् ॥जन्म, ठाउँ र समयले छुट्याए पनि वासनाको धार टुट्दैन, किनकि सम्झना र मनको छाप एउटै रूपका हुन्।
- ४.१०तासामनादित्वं चाशिषो नित्यत्वात् ॥"म सधैँ रहूँ" भन्ने चाह सधैँ रहने भएकाले यी वासनाको कुनै सुरु छैन।
- ४.११हेतुफलाश्रयालम्बनैः सङ्गृहीतत्वादेषामभावे तदभावः ॥कारण, फल, आधार र विषयले वासनालाई धानेका छन्; यी नरहे वासना पनि रहँदैनन्।
झ्यालका कथा यी पाठबाट
झ्यालका कथा आजको जीवनका पाठबाट लिइएका मौलिक प्रयोग हुन्, सूत्रको अनुवाद होइनन्। संस्कृत पाठ: sanskritdocuments.org · अर्थ र व्याख्या: एआईको सहायताले लेखिएको मस्यौदा